Verslag roeivakantie De Havel.
Door: Jelleke Bakker
Op een mooie dag vertrokken twee auto's met zes personen (Marian, Frits, Trudy, Michel, Helena en Joan) naar Mirow, Oost-Duitsland. Miek en Jelleke reisden met de trein. Om zes uur 's avonds zaten we met z'n achten op het balkon van ons appartement met uitzicht op het meer aan de wijn. Het vakantiegevoel was meteen al compleet.
De volgende ochtend gingen we om negen uur naar de roeivereniging waar de botenwagen met de twee wherry's van de KNRB stond. We laadden alle spullen vakkundig in de boten terwijl het zachtjes motregende. Toen we met de Witkop en de Bronskop richting onze eerste sluis vertrokken, was het gelukkig droog.
Rondom Mirow varen vrij veel motorbootjes. Bij de sluis lag een lange rij boten te wachten. Wij sloten netjes achteraan, maar volgens onze buren mochten kano's en roeiboten naar voren. Dat deden we toen maar. Toen het licht op groen sprong, wilden we als een van de eersten naar binnen varen, maar dat bleek niet de bedoeling. De sluiswachter zette het licht op rood en schreeuwde kwaad naar ons: "Dat gaat niet, als laatste komen en als eerste naar binnen, die andere boten liggen al twee uur te wachten". Beschaamd gingen we terug en na de motorboten en de kano's mochten wij de gaatjes opvullen. Bij de volgende sluizen kenden we onze plaats: naar voren varen, wachten tot de motorboten in de sluis liggen en dan op aanwijzing van de sluiswachter samen met de kano's de gaatjes opvullen. Zo werkt dat dus.
De Havel en de meren waarover wij roeiden, zijn omzoomd door bossen. Overal zijn kleine zandstrandjes waar je kunt picknicken en een frisse duik kunt nemen. Het aantal motorboten nam af naarmate we verder van Mirow waren.
De volgende ochtend bleek dat het 's nachts flink geregend had. De boten stonden vol water. Dus, ja, ja vakantie, om half acht 's ochtends de boten leeghozen. De rest van de dag was het goed weer, 's middags hebben we zelfs gezwommen. Na een geslaagde roeidag legden we onze boten aan de aanlegsteiger van ons hotel in Bredereiche aan. Het eten was prima en we sliepen in een dependance waar we de hele bovenverdieping met keukentje en zitkamer kunnen gebruiken.
Dinsdagochtend regende het tijdens het ontbijt aan één stuk door. We zouden naar Zehdenick roeien, een tocht van 30 km over de Havel. Marian kreeg bericht van de kanovereniging van Zehdenick, waar we de boten zouden neerleggen, dat hun vereniging onbereikbaar was omdat er een brug werd geplaatst. We belden het hotel waar we zouden overnachten. Niemand nam op. Volgens de eigenaar van ons hotel in Bredereiche stond het hotel in Zehdenick te koop. Niemand wilde 30 km in de stromende regen roeien zonder te weten waar we de boten aan het einde van de dag konden neerleggen en met het risico moe en nat op de stoep van een dicht hotel te staan. We besloten nog een nacht in Bredereiche te blijven.
Na de koffie was het droog en we besloten een dagtocht over de Havel te maken. Een schitterende tocht die alleen ontsiert werd door een stortbui tijdens de lunch. Alles en iedereen was nat. Op de terugtocht was het droog, maar we maakten iets te veel foto's onderweg en waren net niet op tijd binnen voor een volgende stortbui.
Woensdag maakten we een tocht over de Stolpsee richting Ravensbrück. We besloten een vrouwenkamp uit de tweede wereldoorlog te bezoeken. Hier hebben vrouwen van veertig nationaliteiten gezeten, waarvan de meesten omgebracht zijn. Het was indrukwekkend, er kwamen allerlei verhalen over de oorlog naar boven. Op de terugweg vonden we op de Stolpsee een mooi rustig plekje om te zwemmen en alle nare gedachten van ons af te spoelen.
Donderdag maakten we vanuit Bredereiche een tocht via Himmelpfort naar Lychen. Via de sluis Himmelpfort kwamen we op de Woblitz, een mooi meanderend riviertje met haarspeldbochten die zo smal waren dat je elkaar niet kon passeren. Voor de bocht moest je toeteren om eventuele tegenliggers te waarschuwen. Gelukkig voeren er weinig boten. Het deed ons denken aan de Müggelspree. Net zo mooi en rustig.
Op de terugweg vonden we dit keer niet een strandje voor ons alleen waar we bloot konden zwemmen, maar een plekje vlak bij een wasserwanderrastplatz waar meer mensen zonnebaden en zwemmen. Marian had dat niet zo gauw in de gaten en sprong in evakostuum het water in. De rest besloot toch maar zwemkleding aan te trekken. Daar had Marian geen zin in, dat gedoe met natte zwempakken, en kleedde zich maar weer aan.
Na een heerlijke roeidag kwamen we in hotel "Haus an der Havel" aan, wederom mooi aan het water gelegen.
Vrijdag konden we rustig aan doen, naar Canow was het slechts 22 km roeien. Het was weer mooi weer en we vonden een rustige zwemplek met zwanebloemen (beschermde plant) en in het heldere water zagen we voorntjes met rode staartjes en een kleine waterslang. Sommige zwemmers vonden die slang toch wel een beetje eng.
Op onze laatste roeidag voeren we over een schitterend riviertje waar geen motorboten mochten komen. Vlak bij ons zagen we een paartje wouwen (grote roofvogels) rondcirkelen. De enige mensen die we tegenkwamen waren kanoërs. Blijkbaar was er onder die kanoërs een kunstzinnig figuur geweest die op afgezaagde boomstammen langs de oever gezichten had geschilderd. Een leuk gezicht. Na de lunch op een schitterende picknickplek roeiden we terug naar onze startplaats, Mirow.
Michel hield alles bij op zijn digitale kompas. We hebben in totaal 178,5 km geroeid met een gemiddelde snelheid van 6 km p/u. Dat is gemiddeld 25 km per dag. We hebben maar op één roeidag regen gehad, het was steeds rond de 25 graden, zonnig met wolken, zwakke tot matige wind. Kortom, prima roeiweer. De hotels waren uitstekend en we hebben weer genoten van de Duitse keuken. De hotels lagen aan het water met aanlegsteiger ervoor. Dat was allemaal uitstekend geregeld door Marian. Iedereen was het erover eens: het was weer een fantastische vakantie en voor herhaling vatbaar.
Jelleke Bakker
