De eerste klas met instructeurs krijgt les van de KNRB. RedaCie is er een dag bij. Vanwege de wind is het programma omgedraaid en volgt ‘s middags: de theorie. ‘Koester de snelheid van de boot.’
Alle instructeurs in spé zitten om de tafel in de kantine van Jason en krijgen theorieles. Nou les? Het is eerder een gesprek waarbij Rob, de docent van het KNRB, vakkundig en op het juiste moment zijn kennis inbrengt.
Op het scherm staat een rij met aandachtspunten waaronder: lesdoel, weinig stil liggen, roeier bij naam noemen. Vanwege de wind is het programma omgedraaid en bestond de ochtend uit een praktijkdeel. De lunch is voorbij. Nu klinkt hier en daar een gaap. Loomheid daalt in volle hevigheid neer op de groep.
Het gesprek begint met een negatief punt. Teuntje: ‘De communicatie vanaf de stuurplek is wel een dingetje.’ Rob noemt het een structureel probleem voor Jason. Waar bij andere verenigingen vanaf de zijkant kan worden mee gefietst en gecoacht, is dat bij Jason niet mogelijk.
De stuur voelt het wel als een boot niet goed loopt, weet iedereen, maar krijgt geen zicht op de dingen die verbeterd zouden moeten worden.
Rob: ‘Ik pleit voor video’s om naderhand te bekijken, maar kunnen jullie nog andere manieren bedenken om een compleet overzicht te krijgen?’ Uit de klas komen verschillende ideeën, een volgbootje, meer gebruik maken van de walkietalkies, vaker de ergometer inzetten, twee instructeurs, één als stuur in de boot en één op de kant met een walkietalkie.
Dit laatste idee wordt door iedereen omarmd maar het gebruik van een portofoon terwijl er geroeid wordt, is omslachtig. ‘Etherdiscipline’, roept Marielle, maar dat is niet het euvel, eerder dat een stuur zijn/haar handen niet vrij heeft. Een oplossing is een speaker, zodat iedereen - of in elk geval de stuur en de slag - kan horen wat er vanaf de kant wordt gezegd.
Als de instructeur goed in staat is om instructies te geven, volgt het volgende punt: verstaanbaar en begrijpelijk spreken. Maar waarmee moet je beginnen? ‘Je moet het doseren’, aldus Rob. ‘Je kunt het best beginnen met een cruciaal punt.’
Voor de techniek staat de roeihaal op de slide (zie hiernaast) en welke invloed elk lichaamsdeel - handen, polsen, armen, hoofd - heeft. Volgens Rob moet elke instructeur zijn eigen gereedschapskist vullen met manieren om aan de juiste techniek te werken. ‘Er staat genoeg op het internet’. Maar zegt Aynur: ‘Je kunt hier niet meteen mee aan de slag. Je kunt er niet van uit gaan dat mensen die een introductiecursus hebben gehad alles weten. Ik had vorige zaterdag een ploeg nieuwelingen die niet wisten hoe ze een boot moesten uitbrengen.’
Blijkbaar liggen de boten in die zes eerste weken netjes voor ze klaar. Een stappenplan zou een oplossing zijn, zodat iedereen weet wat je na de introductie van iemand kan verwachten. Petra: ‘Dit nemen we mee naar de introductiecommissie.’
De fases van een goede roeihaal moet iedereen goed in zijn achterhoofd hebben, vindt Rob. Het gaat om systematisch werken: observeren, analyseren, corrigeren en automatiseren. Bekende termen als vloeiendheid, horizontale kracht, recover, ontspanning, rompstabiliteit komen voorbij, en krijgen meer inhoud.
Petra vindt dat langzaam oprijden niet altijd de oplossing van het probleem is.’ Hoe zit het dan wel? Er wordt in detail ingezoomd op de techniek. Rob geeft de groep zijn mantra mee: ‘Koester de snelheid van de boot: niet verstoren, niet remmen.’
Na de lesinhoud, volgt de didactiek. Want hoe motiveer je mensen om te leren? En het dilemma: wat doe je met de zwakke schakel in de boot? Rob: ‘Je kunt iemand niet ten overstaan van de groep op de pijnbank leggen. En je kunt zo’n roeier ook niet alle aandacht geven.’ Bovendien is er zoiets als privacy. Zijn tip is om iemand even apart te nemen, bijvoorbeeld op de ergometer. Op de slide staat: benoemen, ervaren, motiveren, aanleren. En om te onthouden: ‘Niets is zo effectief als een compliment.’