“De Orinoco-roeiers zoeken 2 roeiers die mee willen roeien naar Emmerich?”

Dat was de oproep in de Roeiconnect-appgroep. Tja, daar hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken. Geesje dacht er kennelijk net zo over en voor we het wisten hadden wij ons als gastroeiers aangesloten bij Orinoco voor hun jaarlijkse tocht naar Emmerich.

Uit de Orinoco-ploeg gingen Peter, Frank, Ties, Mariel, Thijs, Rense en Marcel mee. Willem-Jan, Geesje en ik mochten als gasten mee.

Van Dalen was ver genoeg

Voor Peter was het inmiddels ongeveer de twintigste keer dat hij deze tocht maakte. Hij vertelde dat er in het verre verleden door de roeiers van Jason helemaal niet zo ver de Rijn op werd gevaren. Niemand kwam voorbij Van Dalen.

Maar ja, voor Peter en zijn ploeg destijds natuurlijk een uitnodiging om te kijken of je nog een stukje verder kunt. Dus werd de grens langzaam verlegd. Eerst het Blauwe Huis. Daarna het Gat van Moorlag en Orinoco. En waarom dan niet nog verder naar Emmerich?

Bijna 30 kilometer heen, een Strammer Max (uitsmijter) als lunch en daarna weer terug naar Arnhem. Een traditie was geboren.

Peter is inmiddels de last man standing. De roeiers met wie hij de eerste Emmerich-tochten maakte, zijn inmiddels gestopt met dit soort lange ondernemingen. Maar de traditie is gelukkig niet verdwenen. Integendeel: de Orinoco-ploeg is een stevige ploeg met steeds nieuwe aanwas van mensen die wel van een uitdaginkje houden.

Twee vieren en drie vrouwen

Na zo’n twintig Emmerich-tochten was er dit jaar een noviteit: er werd voor het eerst met twee vieren gevaren. En ook dat bleek een prima idee. Want twee boten zijn natuurlijk veel gezelliger dan één. Je kunt elkaar in de gaten houden, even overleggen als er iets aan de hand is en elkaar een beetje uitdagen. Het is tenslotte maar een klein stukje van bijna zestig kilometer.

Nog een noviteit: dit jaar waren er voor het eerst ook vrouwen bij. En die bleken het ook prima te kunnen.

Om zeven uur op het water

Om zeven uur vertrokken we bij Jason. Het was nog fris en een beetje mistig. Op het Pannerdensch Kanaal was het heerlijk rustig. Mooie natuur, weinig verkeer en dat typische vroege-ochtendgevoel: je bent wakker, maar eigenlijk nog niet helemaal.

Dat veranderde zodra we de Rijn op gingen. Want wat op de Nederrijn bij Arnhem nog best indrukwekkende schepen lijken, stelt daar eigenlijk niet zo heel veel voor. Daar varen pas echt grote jongens. Grote golven en kolken vragen wel serieuze stuurmanskunst.

Na een tijdje werd het tijd voor een koffiestop bij de Byland. Even eruit, koffie drinken, benen strekken en vooral niet te lang nadenken over hoeveel kilometer we nog moesten. Want Emmerich lag nog steeds een flink eind verderop.

Uitsmijter in zicht

Uiteindelijk kwam Emmerich dan toch in zicht. En zoals het een goede traditie betaamt, stond er een Strammer Max op het programma. Na een paar uur roeien is zo’n uitsmijter gewoon een buitengewoon goed idee. Daarna konden we weer terug met de stroom mee. Fijn dat het niet andersom was. De rivier deed nu een flink deel van het werk voor ons.

Een biertje en een voldaan gevoel

Om half vijf waren we alweer terug op Jason. Bijna zestig kilometer geroeid, moe en voldaan. Op het terras werd nog een biertje gedronken en teruggekeken op een prachtige dag in goed gezelschap.

Volgend jaar mei wordt de nieuwe datum alweer geprikt, ik ben erbij.